« تتجافي جنوبهم عن المضاجع يدعون ربهم خوفا و طمعا و مما رزقناهم ينفقون . فلا تعلم نفس ما اخفي لهم من قره اعين جزاء بما كانوا يعملون » « 1 » . يعنى افرادى هستند كه در دل شب به رختخواب پشت پا مىزنند براى اين كه لذت آنها رختخواب نيست ، لذتشان ارضاء غرايز نيست ، چيز ديگرى است « تتجافي جنوبهم عن المضاجع يدعون ربهمه خوفا و طمعا » ، لذت آنها راز و نياز با خدا در دل شب است . بعد قرآن مىفرمايد : نمىدانند چه دارند ، هيچ كس نمىتواند درك كند كه چه دارد مگر به آن رسيده باشد : « فلا تعلم ما اخفى لهم من قره اعين » ، هيچ كس نمىداند چه لذتى دارد مىبرد . يك آدم عنين نمىتواند بفهمد كه لذت غريزه جنسى يعنى چه ؟ غريزه را ندارد تا لذتش را بفهمد . وقتى كه هم كسى در خود تنيده شده باشد ، و به قول خداوند - تبارك و تعالى - شيرينى مناجات از دلش رفته باشد ، ديگر توجه ندارد كه الذ لذات يعنى چه ؟ خيال مىكند كه الذ لذات يعنى ارضاء غريزه جنسى ، خيال مىكند الذ لذات يعنى مرغ و خروس . بنابراين ، اول فايده‌اى كه در دعاست اين است كه انسان به جايى برسد كه در دل شب بهترين لذات را ببرد . انسان به واسطه دعا مىتواند به مقامى برسد كه بالاترين افتخارها را درك كند و از اين نظر براى خود مىگويد : « اين الملوك و ابناء الملوك » كجا هستند

--> ( 1 ) . سوره سجده - آيات 17 و 16 .